در دل هوسی هست، دريغا نفسی نيست

ما را نفسی نيست که در دل هوسی نيست

ای ناله از اين سينه^ء بی کينه برون آی

تا خلق نگويند در اين خانه کسی نيست

فرياد بر آر ای دل غمديده و مشتاق

هر چند که در اين معرکه فرياد رسی نيست

در باغ محبت قفسی نيز مرا بس

در دام فتد آنکه اسير قفسی نيست

جمعی نگرانند که از عمر،  بسی رفت

ما خرم از آنيم که از عمر بسی نيست

ای قافله سالار! کجايی که مرا جان

بگداخت که سواران و دليران همه رفتند

آوای سپاهی و خروش فرسی نيست

پرسی اگر از گردش ايام چه خواهی؟

جز وصل تو ای دوست مرا ملتمسی نيست 

 

به نام عشق

 

 

 

گل خنديد, دلى كه گلبرگها را چيده بود لرزيد.

 

 دست از شرم به شاخه چسبيد.

 

 خار انتقام آن را گزيد.

 

 قطره خونى آرام بر گل چكيد و گل,

 

 سرخ شد از اين همه شقاوتى كه به پاى او نوشته می شد